Rouw

Langzaam aan begint er in Nieuwegein bij meerdere mensen door te dringen wat er gisteren gebeurd is. Steeds meer Nieuwegeiners rouwen om de dood van de nog maar slechts 4 jarige Kimberley. Er worden bloemen en knuffels neergelegd bij de woning die gisteren is uitgebrand. Langzaam aan wordt er ook steeds meer bekend over de slachtoffers van de brand en hoe de brand aan de Bergwal in Nieuwegein is ontstaan.

De brand is ontstaan door een opgerolde haspel (die gebruikt werd t.b.v. de kerstverlichting) die niet helemaal uitgerold was, waardoor de haspel te heet werd en er brand ontstond. Die brand is schijnbaar zo snel uitgebreid dat de bewoners geen schijn van kans hadden om weg te komen. De moeder heeft uit alle macht geprobeerd haar dochtertje te redden, maar tevergeefs. Ook een oudere buurman heeft geprobeerd te helpen, maar ook dit mocht niet baten.
De vader was op het moment van de brand aan het werk en dus niet thuis.

Ookal ken ik het gezin niet persoonlijk, toch blijft dit verhaal maar door je hoofd spoken. Dat je in een mum van tijd, binnen luttele seconden, je kind kunt verliezen. Dat je uit alle macht hebt geprobeerd het te redden, maar dat je uiteindelijk machteloos staat. De moeder weet zelfs nog niets over de toestand van haar dochter, want zij wordt in het ziekenhuis in slaap gehouden.

Dat zij straks dit vreselijke nieuws pas te horen krijgt als ze wakker wordt, terwijl iedereen het al weet, dat is toch eigenlijk afschuwelijk?
Ik heb ergens iets opgevangen dat Kimberley woensdag begraven wordt. Geen idee of men morgen al bedoelt of volgende week. Ik moet er niet aan denken dat de moeder in slaap gehouden wordt tot ná de begrafenis van haar eigen dochter? Ik mag toch alsjeblieft hopen dat men dit niet op die manier laat gebeuren?
Een kind verliezen is al onverteerbaar, laat staan dat je dan óók nog eens een keertje geen afscheid kunt nemen. Dat mag gewoon niet zo gaan! Dat zou ik onmenselijk vinden.

Kimberley werd volgens het condoleanceregister (http://www.condoleanceregister.com/kimberley-1.html) geboren op 30-09-2005, dus een jaar jonger dan mijn eigen dochter, die overigens in dezelfde maand jarig is. Haar leven mocht slechts tot gisteren duren. Een kleine vrolijke kleuter die nog een heel leven voor zich zou moeten hebben.

Voor de ouders van Kimberley zullen alle kerst- en oud&nieuw dagen in de toekomst nooit meer hetzelfde zijn. Ik denk ook dat de hulpverleners, zoals brandweer e.d., dit toch zeker niet in de koude kleren gaat zitten wanneer het om een klein kind gaat.

Hoe gaat het straks in zijn werk als na de kerstvakantie de scholen weer beginnen en Kimberley nooit meer terugkeert bij haar vriendjes en vriendinnetjes in de klas? Hoe ga je om met rouwverwerking bij kleuters? (maar ook leraren en ouders van medeleerlingen) Hoe zullen de ouders van Kimberley hun leven straks weer oppakken als alle media aandacht verdwijnt, maar....op den duur ook de aandacht van de mensen om hen heen, want.....zo gaan die dingen meestal (heb ik al een aantal keren van dichtbij meegemaakt, dus ik spreek uit ervaring). Hoe dan ook...het overlijden van je eigen kind maakt een diepe wond die uiteindelijk nooit meer echt zal helen, want het littteken zul je altijd blijven houden.

Ik kwam vandaag op internet overigens ook alweer reacties van mensen bij nieuwsberichten tegen, die ik hier maar niet zal herhalen. Mensen die denken op die manier "grappig" te zijn, die zou je ter plekke af moeten schieten. Sorry dat ik dit nu even zo op die manier zeg, maar ik vind het echt ongehoord zoiets. Zulke mensen zijn duidelijk dom, hebben totaal geen inlevingsvermogen of respect en beseffen niet waarmee ze bezig zijn. Ik kan me daar echt enorm boos over maken.

Ik vond 2 foto's van Kimberley. Zo'n prachtig klein guitig vrolijk knap meisje...
Hoe kun je daar nu misselijke grappen over maken, wanneer dat lieve kleine meisje komt te overlijden? Zulke mensen hebben geen hart, zelfs geen hersens.
Als je dat lieve koppie ziet dan snijdt de wetenschap dat ze maar slechts 4 jaar oud mocht worden je dwars door je ziel! Het leven kan soms zó oneerlijk zijn!

Nachtmerrie

Vandaag kreeg ik een soort van dejavu, maar dan eentje die ik liever niet opnieuw gehad had willen hebben.

In mei 1998 was ik werkzaam op een kantoor voor accountant- en belastingadviseurs, vlakbij zwembad Merwestein, hier in Nieuwegein. De 11e van diezelfde maand zal ik nooit vergeten. Er reed namelijk een ambulance met een noodgang voorbij met een luid loeiende sirene. Het zal wel suggestie zijn geweest, maar op 1 of andere manier klonk die sirene indringender en onheilspellender dan anders. Ik kreeg een heel raar gevoel van binnen dat zei dat er iets heel ernstigs was gebeurd.

Mijn onheilspellende gevoel bleek helaas te kloppen, want enkele dagen erna, op 23 mei, overleed een slechts 7-jarig jongetje, Casper van Leeuwen, die tijdens het schoolzwemmen "verdronk" tijdens het vrij zwemmen, toen 'onderwijzend personeel en zwembadmedewerkers Casper zomaar vanuit het afgescheiden instructiebad naar het andere deel hebben laten gaan, waar tal van andere baden zijn. Het personeel heeft verder niet meer op hem gelet. Het jongetje had nog geen zwemdiploma. De door twee meisjes gewaarschuwde badmeester heeft Casper uit het water van het diepe bubbelbad gehesen, waar hij minstens tien tot vijftien minuten in het water moet hebben hebben gelegen. De jongen lag een paar dagen in coma, waarna hij is overleden.

Ik was toen zelf bijna net een jaar moeder van mijn 1e kind, dus de wetenschap dat het jongetje was overleden en dat mijn voorgevoel na die nare sirene helaas klopte, dat kwam best wel aan. Ik heb die ouders toen zelfs nog een kaartje gestuurd uit medeleven. Enige poos daarna ontving ik een heel mooi bedankkaartje met een persoonlijke noot, dat de ouders het zo gewaardeerd hadden dat er aan ze gedacht en met ze meegeleefd was. Ik heb het kaartje altijd bewaard.

Vandaag, 28 december 2009, ruim 11 jaar later, was het weer zo'n rare dag.
Ik zat op kantoor (inmiddels elders in Nieuwegein) toen ik een luid loeiende brandweerauto voor bij zag en hoorde rijden, ook weer richting Merwestein.
Ook weer met zo'n vreemd gevoel van..."wat zou er gebeurd zijn?"
Misschien iets met vuurwerk (rond deze tijd van het jaar)?
Maar een poos later kwam er een luid loeiende gele ambulance voorbij. Was er toch iets ernstigers aan de hand?

Vanavond bij SBS Nieuws kreeg ik het antwoord op mijn vraag.
Op de Bergwal, een flat die pal naast zwembad Merwestein staat, is hevige brand geweest, waarbij een 4-jarig meisje (Kimberley) is overleden.
Toen zij uit de brand werd gehaald leefde het meisje nog, maar zij was er zeer slecht aan toe. In het ziekenhuis is zij toch helaas bezweken aan haar verwondingen. De moeder ligt nog ernstig gewond in het ziekenhuis.

Bij zo'n bericht is het net of je weer een enorme klap in je gezicht krijgt. Verbrande spullen en een uitgebrande flat zijn eventueel vervangbaar, maar....je eigen kind voorgoed verliezen is de ergste nachtmerrie van iedere ouder.
Het meisje was nog maar 4 jaar! Bij zulk nieuws krijg je een enorme brok in je keel en ben je eigenlijk sprakeloos. De vader was op het moment van de brand niet thuis. Wat een onbeschrijflijk verdriet moet dit zijn voor beide ouders. Het is iets waar je nooit meer overheen komt. Het is een vreemd gevoel dat er wederom op zo'n korte afstand van je eigen huis zich zo'n enorme ramp voltrekt.
Je vraagt jezelf onmiddellijk af of je het meisje misschien gekend hebt, of je haar wel eens op straat hebt gezien etc.

Soms zou je wel eens willen dat je de tijd kon terugdraaien, dat je vreselijke rampen als dit ongedaan zou kunnen maken.

Dat deze ouders over een aantal dagen het nieuwe jaar in moeten gaan zonder hun dochter, zoiets is onverteerbaar. Ik wens alle nabestaanden oprecht zeer veel sterkte toe bij het verwerken en dragen van dit verlies.

Suffe neuzenwinkel

Enkele collega's op het werk (meiden van begin 20) lieten onlangs in een gesprek onderling weten dat ze Xenos maar een "suffe neuzenwinkel" vonden, want "ze hebben daar altijd van die "duffe" dingen waar je niets mee kan".

"Oeps"....is wat ik dacht, want ik val dan dus blijkbaar in de categorie "suffe neuzen". Eigenlijk een soort "computernerds", maar dan anders. Blijkbaar houd ik dus van "duffe dingen waar je niets mee kan" en is het niet openlijk ervoor uitkomen dat je "graag winkelt bij Xenos" dus eigenlijk net zoiets als verzwijgen dat je eigenlijk toch stiekem wel graag de roddelbladen leest, maar dat je dan zegt dat je daar helemaal niet van houdt en dat je ze toevallig altijd alleen maar bij de kapper leest??? Of dat mensen zeggen niet van soaps op tv te houden, maar stiekem toch naar GTST kijken? Of...dat mensen zeggen dat de humor van een André van Duin of Tineke Schouten totaal niet aan hen is besteed, omdat het "te volks", "te gewoontjes", "te ordinair" is, of omdat ze dit niet bij hun "image" vinden passen ten opzichte van hun werkgever of collega's e.d., maar...het eigenlijk stiekem toch wel leuk vinden?

Hmmm....Xenos is dus "duf" en "stoffig" blijkbaar (terwijl ik overigens op internet ook ergens een foto zag van de Amerikaanse zangeres Madonna die "betrapt" - en dus ook gekiekt - was tijdens haar bezoekje aan een Xenos filiaal, dus....een flitsende populaire wereldberoemde zangeres houdt blijkbaar ook van een bezoekje aan zo'n "suffe neuzenwinkel") (jazeker, de winkelketen bestaat ook in het buitenland).

Maar......of ik er nu een suf imago van overhoud of niet, zal me een grote zorg zijn. Ik beken....ik kom zo nu en dan graag eens snuffelen bij de Xenos! Ik weet het.....Xenos hoort ook bij winkelketen "Blokker" (en Blokker is nu typisch weer zo'n winkel waar ík zo weinig mee kan, vreemd genoeg) (ik koop daar natuurlijk ook zo nu en dan artikelen, maar ik heb beduidend minder affiniteit met Blokker dan met Xenos), maar Xenos heeft gewoon toch even nèt veel leukere artikelen te koop.

Ik heb wel wat met die "rotan" artikelen, de "oud hout" meubelen, de leuke en grappige "frutsel" dingetjes die er vaak in de schappen liggen en ga zo maar door.

Afgelopen week kon ik het ook niet laten om een klein gedeelte van mijn maandsalaris acher te laten bij Xenos in ruil voor;
- een klein formaat oud hout kastje met 3 laden
- 2 x een Buddha als afbeelding op Canvas

Sommige dingen voel je blijkbaar aan, zonder dat je het van te voren weet. Ik zocht namelijk iets waar ik mijn make-up netjes geordend in op kon bergen, zodat er niet meer her en der overal oogschaduw doosjes en oogpotloden e.d. verspreid liggen. Het was altijd een bende op mijn kaptafel en dat was ik zat. Ik wilde er eigenlijk alleen niet teveel geld aan spenderen. Geen achterlijk dure make-up opbergdozen, maar gewoon iets eenvoudigs. Iets van plastic/kunststof vond ik niet zo'n geslaagd idee. Het zou namelijk niet bij de rest van de slaapkamer passen. Van de week had ik ineens een ingeving om op de bovenverdieping van Xenos te gaan kijken. Laat daar nu precies hetgeen staan dat precies aan mijn smaak voldeed!
Er stond een oud houten mini ladekastje en dat was eigenlijk meteen regelrecht in de roos, precies wat ik zocht! Het ladekastje staat dus nu "mooi te wezen" op mijn kaptafel. Ik ben er helemaal "happy" mee!

Toen ik het kastje in de winkel zag had ik daar meteen iets anders gezien dat mijn aandacht trok; 2 grote canvas doeken met op allebei een Buddha afbeelding. Eigenlijk zocht ik al een hele poos zoiets dergelijks, maar meestal zijn dat soort dingen best wel prijzig in andere winkels. Het zal natuurlijk goedkoper materiaal en zo zijn, maar...."what the heck", als ik me er maar in kan vinden, ja toch, niet dan? Zo niet, dan toch!
Op onze slaapkamer hingen nog steeds van die "Anne Geddes" baby achtige afbeeldingen, maar die was ik na zoveel jaren eigenlijk een beetje zat aan de muur, dus het werd eens tijd voor iets "nieuws".


Het was nog even een gedoe om de Buddha doeken op te hangen. Althans...die boven het bed was zo gepiept, maar die andere...tegenover het bed kostte wat meer moeite. De vorige bewoner van dit huis had namelijk ooit het "briljante" idee om een televisie letterlijk "in de muur" te plaatsen en had daarvoor dus een heel stuk gips weggezaagd. Er zat dus oorspronkelijk een heel gat in de muur en toen wij daar zouden gaan wonen heeft de bewoner het wel weer netjes dicht gemaakt, maar...desondanks blijf je een soort van "groot vierkant" zien onder het behang. Vandaar dat wij er ooit een hele grote ingelijste poster overheen hadden gehangen, zodat het lelijke vierkant aan het oog onttrokken was.
Helaas bleek de afmeting van de Buddha canvas nèt iets te klein om het vierkant te bedekken, waar ik aanvankelijk van baalde, maar.....problemen zijn er om opgelost te worden, dus.....kreeg ik ineens de ingeving om een originele Indonesiche lap stof, die ik ooit eens van iemand gekregen heb, eerst aan de muur te hangen en daar overheen dus alsnog de Buddha canvas te hangen. Het bleek zowaar te werken, briljant!! Dus...zo uitgedacht, zo gedaan!!

En zo kreeg onze slaapkamer nèt weer even een ander "nieuw" tintje.

Tja, ik heb wat met "buddha's". Helemáál niet vanuit een religieuze achtergrond of zoiets dergelijks, maar gewoon omdat ik ze leuk en mooi vind.
Her en der heb ik ook wel wat buddha's door het huis heen verspreid staan (en heus geen dure, want die kan ik helaas niet betalen, maar ik ben tevreden met hetgeen ik heb staan, ik vind ze gewoon leuk). Een redelijk grote buddha (zie foto) prijkt bij ons in de huiskamer (de foto is overigens niet bij ons thuis genomen, maar bij degene van wie ik de buddha ooit heb overgenomen), die is ook niet zo standaard als de meeste buddha's die je wel eens te koop ziet staan, dus dat "niet zo standaard" is dan wel weer iets dat ik leuk vind. Buddha's hoor je eigenlijk te krijgen, zeggen ze, maar dan kan ik lang wachten vrees ik. Ach, af en toe mag je jezelf toch ook wel eens iets cadeau doen?

Affin....vanaf heden "waakt" buddha over ons in de slaapkamer ;-)

Ben weer staande bij!

"Jaaaa hoooorrrrrr, daar is 'tie weer!!!" zou de herkenningstune van de "Dik Voormekaarshow" klinken. Oftewel....ik ben weer staande bij, I'm back, ik ben terug van weggeweest....ik ben d'r weer!

Afgelopen week best flink beroerd geweest. Geen Mexicaanse griep (voor zover ik weet), maar wel flinke buikgriep die nogal hardnekkig was. Erg moe, dus ook veel geslapen. Geen tot weinig eetlust, maar voor eventjes is dat ook niet zo heel erg. Maar langzaam aan weer opgeknapt. Eigenlijk was afgelopen zondag pas weer de eerste dag dat ik me weer redelijk "fit" voelde.

Die dag ook nog wel rustig aan gedaan en meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat nieuwe bandfoto's (die op zaterdag 31 oktober gemaakt werden door fotograaf Martijn Lieffers) te gaan bewerken en de After The Silence website aan te passen; o.a. foto slide show erin gemaakt, nieuwsberichtje erop gezet, bandinfo pagina aangepast, nieuwe foto's erop enzovoort. Voor je het weet ben je al snel weer een paar uurtjes verder, maar dan is dat ook maar vast weer gedaan, want het was eigenlijk een klusje dat al gedaan had moeten zijn, maar doordat de modem het eerst niet deed en ik daarna ziek werd, kwam er eventjes niets van. Maar goed, niet alleen ik, maar ook de website van onze band is nu dus weer "staande bij".....

Bleugh!

Bleugh! Dat is zo ongeveer zoals ik me op dit moment voel.

Gisterenavond voelde ik me al niet "je van het", vannacht niet echt lekker geslapen, vanochtend heel moe (maar ik dacht dat dit kwam omdat ik de slaap niet echt had kunnen vatten), op mijn werk voelde ik me ook niet echt jofel.
Ik was eigenlijk blij dat ik vandaag maar tot 12 uur hoefde te werken.

Vanmiddag ineens koude rillingen (zelfs met een dik vest aan en een deken over me heen) en ineens last van buikgriep, met de nodige bezoekjes aan het toilet van dien.

Ik heb weinig tot geen eetlust. De geur van warm eten staat me sowieso al tegen, dus ik sla vandaag maar een beurt over. Net paracetamolletje genomen, dus ik ga zo maar weer eens onder de wol.

We zouden vanavond repeteren met de band. Echter belde onze andere gitarist ook al af dat hij ziek was, dus ik ben niet de enige die zich waardeloos voelt vandaag. Hopelijk voel ik me morgen iets beter. Bleugh!!!!

Weer internet!

Joepie!!!! We hebben weer internet!!!

Ruim een week zonder gezeten (daarnaast dus ook zonder telefoon). Aan 1 kant wel lekker rustig (er zijn nog zat klusjes in huis die gedaan moeten worden, dus wat dat betreft heb ik me niet echt verveeld en eindelijk eens een keer een aantal dagen geen telefonische enquetes en verkooptelefoontjes als je net zit te eten), maar aan de andere kant wel super lastig als je geen internet hebt. Je kunt niet internetbankieren, je kunt geen e-mails lezen en sturen (als je naast je persoonlijke mail ook de correspondentie onderhoudt voor een rockband dus helemáál vervelend!), je kunt geen wijzigingen doorvoeren op bepaalde websites, je kunt geen informatie opzoeken, ga zo maar door.
Gelukkig is de mobiele telefoon uitgevonden, dus de mensen die ons moeten kunnen bereiken weten ons nummer, dus dat scheelt weer. (alleen zul je altijd net zien dat die mensen bellen als je mobiele telefoon in de oplader ligt)

Toch zie je in die paar dagen eigenlijk hoe onze maatschappij tegenwoordig toegespitst is op het gebruik van internet, want als je zonder zit ben je toch wel meteen een soort van "gehandicapt" (kinderen gebruiken het bijvoorbeeld ook voor schoolwerkstukken). Maar goed, we hebben het overleeft en gelukkig was het maar een week, want we hebben wel eens van mensen gehoord dat ze ruim een MAAND (!!!) zonder internet hebben gezeten! Dat zou echt een ramp zijn hier (en eerlijkheidshalve ook ontwenningsverschijnselen teweeg brengen, ahum...).

Het is amper meer voor te stellen dat er ooit eens géén internet bestond. Wat dat betreft heeft de pc en internet een grote plek ingenomen in het dagelijkse leven.
Zoals ik al zei dus o.a. telebankieren, info op zoeken voor schoolwerkstukken, e-mailen, zaken regelen voor de band etc., maar ook programma's e.d. downloaden, contacten onderhouden via Hyves, online shoppen, reisinformatie, bloggen, enzovoort, enzovoort. Eigenlijk gewoon veel te veel om op te noemen.

Het is overigens niet helemáál een computerloze week geweest.
Bij een kennis nog geholpen met e-mail accounts te installeren (jazeker, er zijn nog steeds mensen die daar hulp bij nodig hebben....) en afspraken gemaakt voor wijzigingen aan een website. Mijn broer had ook nog hulp nodig bij het installeren van een programma, dus "computer klusbedrijf van den Hof" ;-) was druk in de weer, ha ha.

Hopelijk blijft mijn eigen computer nu ook goed werken.....

Modem stuk!

Sinds eergisteren avond is onze modem stuk (ik schrijf dit blogbericht dan ook vanaf een andere pc bij iemand anders thuis). Wat een ellende!
Op dit moment zitten we dus zowel zonder internet (en dus ook e-mail) als ook telefoon. Dit is balen!!

Gelukkig hebben we dan nog mobiele telefoon, dus communicatie is nog enigszins mogelijk. Wel eens geprobeerd om met je mobiel naar de klantenservice van Ziggo te bellen en dan je door een heel keuzemenu te worstelen? Dat is al een kunst op zich.

Modem meteen vervangen? Vergeet het maar!
Volgende week dinsdag komt er pas een monteur.
Ergens tussen 9.00 en 18.00 uur, is er gezegd. Nou, daar ben ik dan mooi lekker mee. Een week geen internet en telefoon en ik moet ook nog een dag vrij nemen.

Ik zou op bepaalde websites wijzigingen doorvoeren voor mensen. Dat kan dus nu niet.

Ik baal, baal, baal!!!!
Nou ja, ik heb gelukkig nog genoeg te doen in huis, maar....ik baal wel!!

Hopelijk ben ik snel weer online.... (ik baal nog steeds....)